Stalingrad Kuşatması ve 6. Alman Ordusu’nun Çöküşü
Yüzbaşı Friedrich Wilhelm Klemm, Alman 3. Ordusu’nun 267. Piyade Taburu komutanı olarak Stalingrad saldırısında yer almış bir Alman subayıdır. Hitler’in yaptığı büyük hatalar sonucu General Friedrich Paulus’un ordusunun etrafı kuşatılmak üzeredir. 1943 yılının Ocak ayına gelindiğinde çember iyice daralmaktadır. Hitler’in müttefiklerinden zorunlu olarak Alman ordusuna yardım etmek için savaşan Romen, İtalyan ve Macarlardan oluşan ordu, Ruslar tarafından mağlup edilmiştir. Bu durum, Stalingrad’da bulunan 6. Alman Ordusu’nun etrafının tamamen kuşatılmasına sebep olmuştur.
Yüzbaşı Klemm’in Çaresizliği
Alman Yüzbaşı Klemm; aldığı yaralar, dondurucu soğuk, açlık ve yüksek ateş sebebiyle yürüyemeyecek kadar hasta durumdadır. Onun için ölüm o kadar yakındır ki Sovyet askerlerine saldırıp kendini öldürtecek gücü dahi kalmamıştır. Ancak o, yaşamak istemektedir. Muhtemelen bir subay değil de bir asker olsaydı, çoktan ölüme terk edilmiş olacaktı. Sığınakların birinde kendinden geçmiş hâlde bayılan yüzbaşıyı, askerler Stalingrad’da bulunan Alman karargâhına taşırlar. Birçok Alman askeri donarak ölmüşken, kendisi bulunduğu için şanslıdır.
Umuda Yolculuk: Son Şans
Onun hâlini gören Yarbay Werner Von Kunowski, Almanya’ya dönme izinlerini içeren kâğıtları imzalar. Ancak sadece kâğıtlar bir anlam ifade etmemektedir. Çünkü Rusya’nın ortasında, etrafları yüz binlerce Rus askeri ile çevrili bir şehirde kısılı kalmışlardır. Karadan gidebilecek ne bir araç vardır ne de öyle bir ihtimal (Stalingrad – Berlin arası 2500 km’dir). Yarbay Kunowski ona şehrin güneybatısında henüz işgal edilmemiş bir havaalanı olduğundan bahseder. Alman uçakları onlar için zaman zaman buraya erzak ve cephane atmaktadırlar.
Havaalanındaki Can Pazarı
Eğer gidebilecekse şansını denemelidir. Ama eğer gelen olmazsa bu gidişin dönüşü de olmayacaktır. Yüzbaşı Klemm biraz toparlanır ve son enerjisi ile havaalanına gider. 1 Saat süren acı dolu yolculuk sonunda havaalanına vardığında onun gibi 1000’den fazla ağır yaralı alman askerinin beklediğini görür. içlerinde kolları kopmuş , karnından yaralanmış kanı akan , ayakları parçalanmış askerleri görür. bu kadar askeri alacak kadar uçak gelmesi imkansızdır. Hatta yiyecek bırakmaya gelecek uçakların ineceği bile şüphelidir. Rus topçuların sesleri duyulmaktadır. alman ordusunun başarılarından dolayı sovyet ordusu ihtiyatlı davranmaktadır. yoksa bu havaalanı çoktan geri alınmış olabilirdi.
Stalingrad Savaşı: Bürokrasi ve Hayatta Kalma Savaşı
Hava kuvvetleri müfettişlerinden biri alana gelir. Onu gören yüzbaşı klemm uçak gelip gelmeyeceğini sorar. Müfettiş öğleden sonra uçakların yiyecek bırakmak için geleceğini ve belki yaralıları da alma ihtimali olduğunu söyler. Yüzbaşı kendisinin durumunun kötü olduğunu ve önce alınmasını ister. müfettiş tabi dedikten sonra kağıtlarını görmek ister. İzin kağıtlarına bakan müfettiş “burada sadece yarbayın imzası var. Senin gidip cerrah subaydan bunu onaylatman gerekiyor onunda imzası lazım“ der. Bunu duyan yüzbaşının morali fena halde bozulur. Zira bu onayı verecek cerraha gitmek klemm için 500 metre daha yol kat etmek demektir. Gene acı içinde ve halüsinasyonlar görerek 500 metre ilerideki tıbbı sığınağa giden yüzbaşı Klemm kağıtlarını cerraha onaylatır. Cerrah kendisini tedavi etmek ister ama burada alacağı tedavi , ona uçakları kaçırmasına sebep olacaktır. Eğer uçakları kaçırırsa onu ölüm yada sovyet kamplarında 6 yıla yakın eziyet dolu bir sürgün beklemektedir . Sovyet esir kamplarına düşen alman askerlerinin %90’ına yakını kampta ölmektedir. Bunu bilen yüzbaşı Klemm tedavi istemez ve havaalanına donmak üzere olan bacağını sürükleyerek geri döner.
Stalingrad’dan Kalkan Son Uçak
Havaalanına geldiğinde uçak sesleri duyulur. Tüm yaralılar korkuyla sovyet uçağı mı , alman uçağımı diye beklerken uçakların He-111 alman uçakları olduğu anlaşılır. İniş yapmakta zorlanan uçaklar , çok fazla rüzgar olduğu için savrulmaktadırlar. Nereye inecekleri belirsizdir. Zavallı yaralılar uçakların ineceği yerlere koşturmaktadır . Tam bir can pazarı ve kaos vardır. Bu insanların vücutları donmak üzere ve kan kaybetmektedir. Hepsi çok ağır yaralı alman askerleri ve subaylarıdır. Hava alanı müfettişi uçak başına 7 asker ve 1 subay alınacak der. 1000’e yakın askerden %10’unu bile zor alacak sayıdadırlar.
Stalingrad Savaşı: Kritik Karar ve Kalkış
Sovyet askerlerinin silah sesleri duyulmaya başlar. O kaosta uçaklar dolmaya başlar. yüzbaşı Klemm hiçbir uçakta yer bulamamıştır. Ona daha önce evrakları için cerraha gitmesini söyleyen hava alanı müfettişi ile göz gelirler . Müfettiş son uçağın pilotuna işaret eder ve onun olduğu bölgeyi gösterir. Diğer uçaklar kalkarken yüzbaşı Klemm ve peşine takılan 15 yaralı asker kendilerini uçağa atarlar ve kapıyı kapatırlar. Sovyet askerleri hava alanının etrafında gözükmüştür . Artık biran önce kalkmaları şarttır.
Teğmen pilot “15 kişi ile kalkamayız 7 kişinin inmesi gerek “ der. Uçak içinde bir ölüm sessizliği oluşur. Kabine bakan teğmen pilot , yüzbaşı klemm’i görür ve “efendim en yüksek rütbeli asker uçakta sizsiniz bu seçimi siz yapın” der. Kabinin içindeki askerlerin gözünden dehşet okunmaktadır. Yüzbaşı Klemm etrafına bakar ve uçağın pilotuna “kimse çıkmıyor uçağı böyle kaldıracaksın” emrini verir. Pilot teğmen kendi kendine söylense de alman ordusundaki katı hiyerarşi sebebiyle emire uyar. Uçağı tekrar kaldırmayı dener . Uçak bu sefer havalanır. camdan baktıklarında sovyetlerin hava alanını ele geçirdiğini görürler. Sadece 3-4 dakika ile sovyetlere esir düşmekten kurtulmuşlardır.
Sonuç: Kurtuluşun Buruk Sevinci
İki büyük duyguyu beraber yaşar yüzbaşı Klemm. Almanya’ya ana vatanlarına dönecek olmanın sevinci yanında havaalanında yerde onlara bakan ve uçaklara alınamayan 1000’e yakın alman askerinin hüznü. Oradakilerin hiç birinin sağ çıkamayacağını sanırım hepiniz tahmin etmişsinizdir. (23 ocak 1943).
Bu uçak stalingrad’tan kalkan son uçaktır. General Friedrich Paulus komutasındaki alman ordusunundan 220.000 kişiden 91.000 kişi sağ kalmış ve bu orduyla sovyetlere teslim olmuştur. Bu 91.000 kişi de sovyet esir kamplarına gönderilmiştir. Savaş bittikten sonra sadece 6000 kişi almanya’ya geri dönebilmiştir.
Kaynak: Survivors of the Stalingrad
